سلام امروز می خوام یه خورده بیشتر با هم آشنا بشیم راستش من مجموعه ای از پارادوکس ها هستم "مهربون عصبی-آروم پرحرف-باهوش احمق- بخشنده ی کینه ای(منظورم از بخشنده آدمی هستم که زود گناه کسی رو می بخشه)و...".آدمی که همیشه سعی می کنه کاری نکنه که کسی ازش ناراحت بشه آدمی که سعی می کنه به خاطر داشته هاش شکر گزار باشه و حسرت نداشته هاشو نداشته هاشو نخوره. همیشه می خواستم طوری باشم که پدر ومادر بهم اعتماد کامل داشته باشند که به لطف کارهای بعضی دوستان گاهی این اعتماد صلب می شه از دوستان گفتم من آدمی هستم که معمولا شروع کننده ی ارتباط نیستم ولی وقتی ارتباط شروع شد دیگه هیچ چیز کم نمی ذارم و تاحالا هم خیری ازشون ندیدم نمی دونم چرا هر چه بیشتر به کسی لطف می کنی بیشتر حالتو می گیره البته من یه دوست دارم که از زمانی که یادم میاد ما باهم دوست بودیم وشاید باورتون نشه تا به حال هیچ وقت با هم قهر نکردیم. نمی دونم شاید هم مشکل از منه چون ادمی هستم که زیاد با همه شوخی می کنم و خوب دیر هم ناراحت می شم وشاید به خاطر همین همه منو احمق حساب می کنن!

راستش در مورد صفاتی هم که نوشتم اون اولیا چیزی هست که هستم و مورد دوم چیزیه که بقیه راجع به من فکر میکنن البته اون موضوع باهوش احمق و بخشنده ی کینه ای برعکسه البته بازم شاید مورد اول و بهتر که احمق احمق بنویسم شاید اگه منو احمق حساب نمی کردن بعضی کارهارو نمی کردن و اگر هم من احمق نبودم جلو شونو می گرفتم چون واقعا الان دیگه مطمئنا ارزش اون همه معرفت و کارهایی که بهشون کردم رو نداشتن البته ازشون ممنونم که انگیزه ای برای ورود من به دنیای اینترنت و فراهم آوردن محیطی برای درد ودل و آشنایی با همه شما عزیزاتن شدن حالا از اونا بگذریم حضور من به اینترنت کاملا اتفاقی بود و بعد از آشنایی با شما عزیزان و وبلاگ هاتون به سرم زد منم یه وبلاگی بزنم البته خیلی وقت بود مطالبتون رو می خوندم ولی در وبلاگ آقای دکتر محمد اعتمادی حضورم رو علنی کردم که البته می دونم کار درستی نکرئم چون خودمو خوب معرفی نکردم و خوب حرف های خوبی هم به ایشون نزدم که همین جا ازشون معذرت می خوام البته اینم از خصوصیات خوبه منه که اگه اشتباهی می کنم قدرت عذر خواهی رو دارم که فکر می کنم خودش یه نعمته که شکرخدا من دارم.

اینم یه معرفی خلاصه از من و حالا هم از همتون در خواست می کنم,خواهش میکنم نظراتتون رو بدین چه انتقاد و چه پیشنهاد وحتی اگه سئوالی دارین ممنون از توجه شما عزیزان.

با تشکر

با سلام اول یه عذر خواهی به خاطر تاخیر طولانی ممنون از نظراتتون برای جواب به آقا حمید باید بگم حرفای من بچه گانه است یا اعتماد به کشورهای گربه صفتی که فقط کافیه یه بمب یه خاک مقدسمون بخوره تا اونا هم علیه ما قد علم کنن. بعدشم جنگ رو بیرون کشور نگه دالشتن قبول اما تا حالا فکر کردی اگه کسی بخواد به کشور ما آسیبی برسونه همین مردمی که الان گرسنه و ضعیف نگه داشته می شن باید برن هم در مقابل اون کشور وهم اون کشورهایی که از دهن هم وطنامون زدیم و به اونا کمک کردیم دفاع کنن و جون خودشون رو از دست بدن...

حالا خودتون بگین کدوم بچه گانه تره؟!!

این دنیا چیه که همه حاضرن به خاطرش از همه چیز حتی از نیاکان واجداد شون بگذرن این دنیا اینقدر سرشون رو گرم کرده که اصلا نمی فهمن بابا دور و برشون می گذره نمی دونم چرا هیچکس به این فکر نمی کنه که بابا ما ایرونی هستیم تا این خاک عزیز به مابرسه خون ها ریخته شده ایران این ویرانه بی در وپیکری که ما الان داریم نبوده به خدا اینجا یه روزی مهد تمدن بوده اون زمانی که خیلی از کشور ها یا هنوز کشف نشده بودن یا داشتن دختر زنده به گور می کردن که از ننگش راحت شن حالا که اونا کمی با فرهنگ شدن ما داریم به اون دوران خرافاتی و گمنامی

می ریم نمی دونم چرا وقتی این اعراب میان و خلیج فارس رو می کنن خلیج عرب هیچ کس صداش بیرون نمی یاد مگه چارتا بچه مثل ما که اونم فقط می ریم تو سایت ها هر چند وقت یه بار و بعد از یه مدتی هم یادمون می ره چرا وقتی آمریکا به لبنان و اسرائیل به فلسطین حمله می کنن می ریزین تو خیابون و تا دلتون می خواد شعار می دین ولی وقتی به ناموس و شرفتون تجاوز می کنن فقط تو ی سایت هایی که اعتبارش معلوم نیست یه دو تا نظر می دیم و تموم میشه چرا وقتی ترکیه هنوز برق وگاز ونفتش و مفت از ما می گیره میاد ابو علی سینامون رو می دزده کسی نمی ره تو خیابون بابا شرف و عابروی ما اونان نه فلسطین ولبنان و... چرا یه ذره غیرت و وطن پرستی تو وجود ما نیست چرا ما یه ذزه از اون خوی قهرمانی و بزرگی ایران وایرانی بودن توی تنمون نیست چرا وقتی توی هشت سال جنگ این اعراب ویرونمون کردن خون اون همه جوون رو ریختن باز هم هیچکس نمی گه مرگ بر عربستان. چرا وقتی فیلم 300 پخش شد فقط 4 تا رپر به غیرتشون بر خورد و همه می کفتن 300 رو دیدی یک صحنه هایی داره از تایتانیک بد تر برو ببین چرا ما فقط همه چیز رو فقط از بعد نفسانی بهش نگاه می کنیم بی اونکه توجه کنیم که اونا دارن مارو مسخره می کنن دارن به ما توهین می کنن نه هیچکس اونجوری فکر نکرد اگه اینجوری پیش بریم تا چند سال آینده هرچیز به درد بخوری که داشتیم رو که غارت کردن و ما همون تو کف انرژی هسته ایمون موندیم یه دفعه می بینیم مثل یه عالمه برده توی یک مزرعه ی ورشکسته سرما زده با وطنمون گذاشتن واسه مناقصه و همونایی که الان داریم سنگشون رو به سینه میزنیم ردیف اول مرده خران و ... این آینده ی بی غیرتای غیره پرسته

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

 راستش داشتم دنبال یه موضوع ومطلب خوب

میگشتم که به این مطلب از داگاس ماکوک

 رسیدم که به نظر من بسیار آموزنده وبی نظیره

و در هر جمله از اون پندی نهفته است، امیدوارم که

شما هم خوشتون بیاد.

اگر نمی توانی شاه راه باشی، کوره راهی باش

اگر نمی توانی خورشید باشی ، ستاره باش

کمیت؛

نشانه ی پیروزی یا ناکامی تو نیست

بهترین هرآنچه هستی باش!!!

این مطلبو وقتی واستون می نویسم که دلم خیلی گرفته دلم می خواد یه جای وسیع و خالی پیدا کنم وتا اونجایی که می تونم دادبزنم وگریه کنمنمی دونم گاهی اوقات دنیا چرا اینقدر بی رحمه البته نی شه گردن دنیا گذاشت بلکه ما جانوران انسان نما باعث ایجاد چنین تفکراتی می شیم وگرنه دنیا که طبق تدبیر خدای ارحم الراحمین اداره می شه و چطور می شه یه کسی که اینقدر مهربون و باتدبیره که این دنیا رو با این نظم وحکمت به وجود میاره و انسان هارو اشرف مخلوقاتش بدونه وفرشته هارو به سجده ی ما وا بداره و شیطانی که از سالها قبل از ما آفریه رو فقط به علت عدم سجده بر ما مورد لعین خودش قرار بده حالا بخواد مارو برنجونه هر چقدر فکر می کنم می بینم که نمی شه ...

و فقط ما یعنی همون اشرف مخلوقات از مخلوقات خدامون استفاده می کنیم و دیگری رو از استفاده از اون نعمت بی بهره می کنیم یا گاهی از اون توانایی برای آزار دیگران استفاده می کنیم. چرا باید دوستی هامون رو فقط به خاطر یه غرور وعقده ی به تحسین تحقیر می کنیم وبا نامردی اونا رو از میدون به در واز نظر دیگران می ندازیم واقعا اینو باید به گردن دنیا گذاشت یا دنیا پرست ها ولی من نا مید نمی شم و میگم خدایا شکرت که این توانایی واستعداد رو به خودم دادی تا بتونم بدون کمک ومنت کسی کارهای خودمو انجام بدم و الان رو پای خودم با افتخار ایستادم و با کمک خودت گذشته ها رو فراموش می کنم وبا توکل به خودت راه آینده روبه پیش می گیرم وسعی می کنم که برای

خونوادم بتونم مایه ی افتخار بشم و از هیچ کسی هم کینه ای به دل ندارم

به گفته ی یکی از بزرگان چقدر دیر می فهمیم که زندگی همون روزهایی بود که زود سپری شدنش رو آرزو می کردیم

پس بیاین از این روزها لذت ببریم